Prvi Zapis o aljaškom malamutu spominje se
u časopisu "Privat Journal of Captain G.F. Lyon"
iz 1824. godine. Aljaški malamuti srasli su sa plemenom
koji su su nazivali "Mahleimut". Psi toga vremena
bili su zastrašujuće veliki psi koji su bili sposobni vući
ogromne količine tereta na velikim udaljenostima. Pleme
Mahleimut najviše je nastanjivalo gornje područje rijeke
Ankvik na Aljasci, međutim bili su rašireni i u širem području.
Pas im je najviše služio za dovlačenje drveta za ogrjev
iz suma u njihova sela. Usto, cesto su bili psi čuvari koji
su branili selo od vukova i sličnih zvijeri.
Danas se razlikuju dva tipa aljaškog malamuta. Jedan
se naziva M`Loot, a drugi je Kotzebue.
Jedna od razlika između ta dva tipa psa je u veličini.
M`Loot malamuti su veći nego Kotzebuei.
Druga razlika jest u tome sto Kotzebuei imaju samo vučje-sivu
dlaku, dok M`Loot variraju u bojama, uključujući vucje-sivu,
crno-bijelu, sivu, bijelu, i sivo-bijelu.
Kotzebui su također nešto manje agresivniji, nego M`Loot.
Kotzebue liniju su prepoznali bračni par Milton i Eva
Seeley. 1935. ta linija je i službeno priznata.
Paul Voelker razvio je M`Loot liniju. Paul Voelker nije
registrirao svoje pse, ali ih je prodao ljudima koji su
ih naposljetku i registrirali. Medju uzgajivacima vlada
rasprava koji tip malamuta je pravi malamut. Usprkos tome,
aljaškog malamuta smatraju pasminom koja je zadržala svoje
prvotne osobine i karakteristike izgleda
Prvi Zapis o aljaškom malamutu spominje se
u časopisu "Privat Journal of Captain G.F. Lyon"
iz 1824. godine. Aljaški malamuti srasli su sa plemenom
koji su su nazivali "Mahleimut". Psi toga vremena
bili su zastrašujuće veliki psi koji su bili sposobni vući
ogromne količine tereta na velikim udaljenostima. Pleme
Mahleimut najviše je nastanjivalo gornje područje rijeke
Ankvik na Aljasci, međutim bili su rašireni i u širem području.
Pas im je najviše služio za dovlačenje drveta za ogrjev
iz suma u njihova sela. Usto, cesto su bili psi čuvari koji
su branili selo od vukova i sličnih zvijeri.
